
In Galerie Foto21 in Bredevoort is van 17 september tot 30 oktober 2011 een expositie van de fotografen Wim Bannink en Dorothee Bavinck. Beide fotografen maakten de zelfde reis, maar niet gelijktijdig, naar Antarctica. Daardoor is de tentoonstelling niet alleen een reisverslag, maar ook een persoonlijke weergave van twee verschillende belevingswerelden van twee autonome fotografen.
De expositie is op zaterdag open van 11.00 tot 17.00 uur en op zondag van 13.00 tot 17.00 uur.


Wim Bannink exposeert van 22 januari tot en met 3 april in het Stedelijk Museum, Rozengracht 3 te Zutphen.Eind 2009 maakte de Zutphense fotograaf Wim Bannink een reis met de zeilende driemaster, de bark “Europa” naar Antartica. Vanuit Ushuaia in Zuid-Amerika is het nog 4 dagen varen over een woeste zee naar Antartica. De eilanden aan de Noordwestkant van het continent zijn in de zomer goed te bereiken. Over dit gebied, waar in het verleden vele expeditiereizen naar toegingen, gaat de tentoonstelling.
De aandacht van de fotograaf ging vooral uit naar dit lege, indrukwekkende en bizarre landschap. Daar heeft hij veel gefotografeerd en een selectie uit deze indrukwekkende fotoreeks is te zien in deze tentoonstelling en wordt begeleid door dichtregels van H.C. ten Berge.
Bij de tentoonstelling verschijnt ook een publicatie en een set van zes kaarten van Wim Bannink., ook onder de titel Sprakeloos Landschap.
De publicatie en de kaarten zijn verkrijgbaar in het museum voor respectievelijk € 37,50 en € 7,50. Een deel van de opbrengst gaat naar het Wereld Natuur Fonds.
Fotografencollectief De Zutphense wint nieuwe kunstprijs
Het bestuur van het Fotografencollectief “De “Zutphense” heeft zich de laatste jaren onder de bezielende leiding van de (oud)voorzitter Monique Abeln-Genemans bezig gehouden met het verbeteren van de kwaliteit binnen de club. Daarnaast is er juist ook extern aan de weg getimmerd, waarbij met een aantal projecten de relatie met Zutphen zelf op de kaart is gezet. Dit alles heeft zijn vruchten afgeworpen, zoals onlangs in de Stentor was te lezen.
ZUTPHEN – Fotografencollectief De Zutphense heeft de kunstprijs van de Vereniging van Vrienden van de Stedelijke Musea Zutphen (VVSMZ) gewonnen. De prijs – een bronzen beeldje van de Zutphense kunstenaar Annewietske Stavast en een geldprijs van 2500 euro – is donderdagavond in de refter van het Stedelijk Museum uitgereikt aan voorzitter Monique Abeln-Genemans van de in 1923 opgerichte club.
De Zutphense was samen met Eric van Grootel, artistiek leider van Muziektheater ImpAkt en Vocal Impulse en zangeres Marlies Claassen & gitarist Tom Klein Gunnewiek genomineerd voor de prijs. De keuze was lastig voor de jury, zo laat zij optekenen in het juryrapport. Ze heeft uiteindelijk voor De Zutphense gekozen. “We hebben er bewondering voor dat een club van liefhebbers zo’n professioneel niveau kan bereiken.” De VVSMZ wil met deze tweejaarlijkse prijs een veelbelovende in Zutphen woonachtige of uit die gemeente afkomstige kunstenaar of cultureel gezelschap honoreren.
Bron: de Stentor (Henk Waninge. donderdag 18 november 2010 | 21:45 | Laatst bijgewerkt op: donderdag 18 november 2010 | 21:59)
De presentatie van Frans Rentink met foto’s van leden van De Zutphense:
Voor de (rondreizende) expositie Foto Nationaal 2010 heeft een jury bestaande uit Patricia Steur (fotograaf), Chris Keulen (fotograaf) en Frido Troost (schrijver en recensent) uit 160 ingezonden series er 17 geselecteerd. Van de Zutphense is Frans Rentink één van die 17 fotografen. Daarnaast zijn er ook enkele series als “Oogappels” benoemd, net niet toegelaten voor de expositie maar wel de moeite waard voor een vermelding. De foto’s van Hanneke de Vries en Theo Bijker waren twee van die oogappels.
Serie van Frans Rentink (Foto Nationaal 2010)
Oogappel – serie van Theo Byker
Oogappel – serie van Hanneke de Vries
Juryrapport Foto Nationaal 2010
Uit de honderdzestig ingezonden fotoseries is de jury gevraagd er maximaal twintig te selecteren voor de presentatie van Foto Nationaal in de “Kunstlinie” te Almere. Namens het Bondsbestuur verzocht voorzitter Frank Boots bij de selectie niet alleen rekening te houden met de kwaliteit van de ingezonden werken, maar er ook naar te streven een coherente tentoonstelling samen te stellen die tevens recht doet aan de breedte van het ingezonden werk (genres, stijlen en opvattingen). Met name het laatstgenoemde aspect maakte het jureren er niet makkelijker op: de ingezonden (documentaire) fotoreportages waren weliswaar niet in overtal, maar ruim vertegenwoordigd en veelal van hoge kwaliteit, terwijl andere genres, zoals portretfotografie, vrijwel geheel ontbraken of, in het geval van de ook deze keer weer in ruime mate aanwezige studies naar vorm, vlak en kleur, conceptuele diepgang ontbeerden. Omdat het nu eenmaal moeilijk is appels met peren te vergelijken heeft de jury de ingezonden series na een voorselectie vervolgens genregewijs op hun merites beoordeeld.
Als gezegd was het beoordelen van het ingezonden journalistiek/ documentaire werk een feest. De geselecteerde series reflecteren optimaal het karakter van het ingezondene. De fotografen zochten tot enthousiasme van de jury hun onderwerpen dicht bij huis en overtuigden met hun vermogen het alledaagse in beeld naar een niet-alledaags niveau te tillen. Ook de geselecteerde series van ver overstijgen ruimschoots het vrijblijvende. De heldere thema’s zijn met veel visie en aandacht gefotografeerd!
Het eerste fotografische genre ooit, het portret, lijkt nog steeds het moeilijkste. Dat komt waarschijnlijk omdat het de fotograaf direct zo intiem confronteert met de grondbeginselen van het medium: licht, techniek én een idee. Wellicht is het daarom dat weinig amateurfotografen zich hier aan wagen. Voor de jury was de spoeling dit jaar erg dun. Een drietal series sprong er vanwege de uitgesproken portretopvatting –ondanks een technische onvolkomenheid hier en daar- desalniettemin uit.
Maar weinig stilleven- landschap- en architectuurfotografie en studies naar abstractie in vorm, licht en kleur kwamen door de voorselectie van de jury. Na te zijn bekomen van de oogverblindend verzadigde kleuren van het drukwerk–fotografen calibreer uw beeldschermen of onderdruk de neiging tot overdrijven!- drong zich onverbiddelijk weer de vraag op in hoeverre deze reeksen nou tevens een série zijn, in die zin dat ze het repetetief decoratieve, of zelfs het gemakzuchtige, overstijgen. Het dunkt de jury dat er het tijdperk van de digitale mer à boire over het algemeen gesproken meer mogelijk moet zijn in de zoektocht naar abstractie of surrealisme dan tot nu toe het geval is. De paar series die werden opgenomen in de tentoonstellingsselectie getuigen daar van.
De jury selecteerde uit de ingezonden werken na ampele overwegingen uiteindelijk zeventien overtuigende series die tesamen voldoen aan de gestelde uitgangspunten: een breed en kwalitatief hoogstaand overzicht.